Op 8 april 2010 ben ik gepromoveerd op het Amelander dialect aan de Vrije Universiteit te Amsterdam. De belangrijkste bevindingen van mijn onderzoek zijn te lezen in het populair-wetenschappelijke boekje Een echte Amelander spreekt dialect. Dit boekje is tevens het relatiegeschenk van het Meertens Instituut voor 2010. Een voorproefje is te vinden op Kennislink. Ook andere media berichtten over het boek.

Op deze pagina kun je informatie vinden over het onderzoek dat ik de afgelopen jaren heb verricht naar de dialecten van de Waddeneilanden. Ik ben een geboren en getogen Tesselaar maar spreek zelf geen dialect. Op de meeste Waddeneilanden wordt het dialect ook alleen nog maar door de oudste generaties gesproken. Ameland is eigenlijk het enige eiland waar ook de jeugd nog volop dialect spreekt. Dat is één van de redenen waarom ik het Amelands tot centraal onderwerp van mijn promotieonderzoek heb gemaakt.

In september 2000 ben ik aan het Meertens Instituut begonnen als OiO (onderzoeker in opleiding) en ben ik een promotieonderzoek gestart naar dialectbehoud en -verlies op Ameland. Enerzijds heeft dit dialect - net als ieder dialect - te maken met de grote concurrentie van onze standaardtaal. Op de Burgemeester Waldaschool te Nes mogen leerlingen wel Amelands praten op het schoolplein, maar niet in de klas. Daar spreekt men Nederlands. Ook tegen de vele toeristen die het eiland bezoeken spreken de Amelanders Nederlands, of soms ook wel Duits. Fries spreken de Amelanders in ieder geval niet, want dat wordt niet geleerd op school en voor een Amelander blijft het daarom moeilijk om een Fries te verstaan, laat staan dat hij het kan (en wil) spreken. Al lijkt het tegenstrijdig, toch heeft de komst van de toeristen ook positieve gevolgen gehad voor het dialect. De grote toeristenstroom zorgt er namelijk ook voor dat de eilander alle middelen inzet om zijn eigen identiteit niet te verliezen. Daar is het dialect natuurlijk uitermate geschikt voor. Er worden daarom in verschillende situaties verschillende talen gesproken: tegen de toeristen (de meeste eilanders werken in de toeristenindustrie) spreekt men een andere taal dan onderling.

In 2004 heb ik samen met Marc van Oostendorp een boekje geschreven over de dialecten van de Nederlandse Waddeneilanden. Dit boekje is uitgegeven in de reeks "Taal in Stad en Land" bij de SDU en is getiteld: Taal van de Wadden. Meer hierover kun je lezen onder de gelijknamige link.